سو ما پا

که شنیدی برانگیخت سمند غم عشق

somapa — Sat, 19 Dec 2009 18:25:35 GMT

اینکه برگا میریزن.

باد میاد.

بارون میاد.

تو نیستی.

تو میای.

بعد دوباره میری.

یا انگار همیشه بودی.

یا انگار هیچوقت نبودی.

یا میشی معنی همه چی.

یا دیگه هیچی تورو یاد آدم نمیاره.

نه پاییز . که تو دوست نداری. نه تابستون که تو دوست داری. نه ساحل که دوتامون دوست داریم.

یوهو دیگه هیچی نمی مونه.

یا یوهو همه چی میشه تو. خونت میشه خونمون. میزت. کامپیوترت. موزیکای من میشه موزیکای ما. در و دیوار و پنجره و تراس.

اما هنوز هیچکی نمی دونه. که فردا با خودش چی میاره.

تمام روزها یک روزند.تکه تکه میان شبی بی پایان.

somapa — Thu, 17 Dec 2009 16:11:18 GMT

بعضی روزا اینجورین. نه روز درسن.نه روز کارن.نه روز تفریح. نه حتی روز روابط عاطفی.

روز هیچی نیستند.

اصلا نیستد.

کاش هر روز فردا بود.

پس نوشت. سینا رمانت مبارک. به امید رمان هایت .یک عدد نسخه ی مجانی با امضای نویسنده هم طلب من.

به پاس اين همه راهي كه آمدم

somapa — Sun, 13 Dec 2009 16:53:18 GMT

چطوری آدم می تونه کادویی که فرستاده رو پس بگیره؟

اون لیوانارو پسم بده. نمی خوام بدم بهت انی مور....

دل بسته ام به آن خرافه که ماه را بنفش می کند

somapa — Mon, 30 Nov 2009 13:40:18 GMT

بابام چندتا انگشتر اورده که میگه حرز دارن.

من هی داشتم دونه دونه جعبه هاشون باز می کردم. مامانمم برای بار شونصدم داشت توضیح می داد که اینا حرز دارن و برای استفاده ی روزمره نیستن که تو جعبه ی آخر یه چیز خارق العاده دیدم : درَ نجف . یه سنگ گرد شفاف مثل آیینه . عکسم واروونه افتاد توش. مثل گوی جادوگرا .گفت سلام منا و چشک زد.

گفتم : این واسه من. و مامانم همچنان داشت توضیح می داد که اینا حرز دارن و واسه استفاده ی روزمره نیستند. منم انگشتر برداشتم که ببرم بدم تنگش کنند.

بابام در حالیکه سعی می کنه انگشتر از من بگیره میگه اینا حرز دارن و من در حالیکه انگشتر تو مشتم فشار میدم فکر می کنم خفه شدم اینقدر این جمله رو شنیدم. و بابام همچنان داره توضیح میده که اینا حرز دارن و واسه استفاده ی روزمره نیستند. مال وقت سختین آدم دستش کنه مشکلش حل بشه .

مشتم سفت تر فشار میذم و میگم : پس من اینو میدم تنگش کنند ، دستم می کنم و روزای خوشی و راحتی از دستم در میارم !

بابام به نظر قانع میاد. دست از سر انگشتر برداشته.

در تهی میان دو تنهائی

somapa — Thu, 26 Nov 2009 18:26:08 GMT

محض نوشتن یکنواختی این روز های سرد و بی سود که نه بارانی ُ نه برفی و نه ابری حتی که دلخوشمان کند و سرخوش به این فصل بی ..بی...اووم...نمی دانم بی چی !
منظره ی پنجره هم که انبوه شاخه های همه برگ و سبز و سرخ .کاش که همیشه همین بوده و همیشه هم همین بماند.
فکر تر که می کنم هیچ دوست نمیدارم سرما را. این عجوزه ی پیر که خانه نشین کرده مرا حسابی. اساسا من هم که همیشه پی بهانه ای محض نشتن هی در خانه وکسالت و و کسالت و کسالت.
هیچ. که حیف.هی پاییز میگذرد.هی.هی باز هیچ.
باغ بی برگی.....
چیزی مرا میخراشد. مور مور میشوم.....

و درختان هر چه پوشيده‌اند مي‌كَنَند

somapa — Tue, 24 Nov 2009 07:56:18 GMT

حالا ما خواستیم یه حموم بریما !

اول دوش شکست. بعد فرمودند برید از وان استفاده کنید تا فردا برادره بره دوش بگبره.ما رفتیم وان شیم که لامپ سوخت. ما حوله در بر هی گفتیم برادره بیا لامپو عوض کن. هی گفتیم. هی گفتیم. بعد برادره اومد لامپ عوض کنه لامپ شکست.بعد فرمودن ما امتحان داریم میریم یونی سینا میاد ردیفش می کنه. حالا سینا 2-3 ساعته رفته که بیاد درستش کنه !

آدم بابا نداشته باشه اینجوری میشه دیگه....هیچکی انگارش نه انگار....

میرم گرمابه اصلا :(

من پنجره را با اشتياق باز كردم

somapa — Mon, 23 Nov 2009 12:12:57 GMT

گلوم یه جورایی درد می کنه.

بدبخت شدم رسما.

من از این شیشه باران خورده ماه را می بینم

somapa — Wed, 18 Nov 2009 17:42:18 GMT

این روزا هی راه می رم به آدما میگم چقدر دوستشون داشتم یا چقدر دوستشون نداشتم یا بدتر.

امروز تو چشمای سوپروازرمون نیگاه کردم گفتم ازش متنفر بود. کلی خندید. گفت پس چرا باهام کلاس گرفتی؟؟ گفتم دست تقدیر و پای سرنوشت. و اضافه کردم : تازه کلی هم پشت سرتون حرف زدم.

این خوبه.

اینکه به آدما بگی چقدر ازشون بدت میاد. یا میومد. یا ممکنه بیاد. اینکه به آدما بیشتر از لیاقتشون فرصت ندی. کسی که یک بار نتونست بار دوم و سوم و دهمی براش نیست. واسه خودم خوشحالم. قوی شدم.

شایدم مال این قرصا باشه....

نتیجه اش خوبه به هرحال. راضیم.

پس نوشت: اون موقع که ما کتاب آبی بودیم همه ی استادای خوش تیپ کتاب سبز درس می دادند. حالا که ما رفتیم کتاب سبز همه استادای خوش تیپ کتاب آبی دستشونه! جاچیزا....

پس تر نوشت : سینا نصف شب رفته بیرون سیگار بکشه در روش بسته شده تا 6 صبح که امیر بره مدرسه جلوی در بوده. هی داریم می خندیم بهش.خداییش ما همون خانوادهه ایم که مهدیه میگه....

ماه را می بینم

somapa — Tue, 17 Nov 2009 20:58:26 GMT

انگار دارم خفه می شم. تازه الان خوب شده...قبلش خفه بودم. الان حالم بهبود پیدا کرده. شدم در حال خفه شدن. اینجوری دستکم امید داری که یک درصد ممکنه خفه نشی . اما اونجوری همش خفه ای دیگه.

حس بدیه.

آدم باید کپسولاشو هرشب بخوره تا خوشحال بمونه. قرص شب از نون ظهر واجب تره.

وحشت از تنهایی.تنهایی.تنهایی

somapa — Sun, 15 Nov 2009 19:24:02 GMT

دلم می خواد گریه کنم. دلم دکترم می خواد. برگرده وسط کلاس بگه اینجوری نشین یه گوشه.

تقصیر خودمه کپسولامو نخوردم.