منم همینو می گم. این آدمایی که می رن کتک می خورن  زندانی میشن و حتی می میرن واسه میرحسین نمی رن. واسه کروبی نمی رن. اینا راه آزادی رو می رن. راهی که در تاریخ همیشه خونین بوده.راهی که تنها راهه.

با قایم شدن پشت مانیتور و مانیفیست صادر کردن راه به آزادی نخواهیم برد.

این مدل زندگی کردن بو گند میده...

همه واسه مردم شاخ و شونه می کشن و مسئولیت خونشون پاس می دن به هم . بر اساس قانون اساسی مسئولیت مردم بر عهده ی رهبره. اما...

نمی دونم امروز چی قراره پیش بیاد. نمی دونم مردم میان یا نه. نمی دونم چند نفر قرار کشته بشن. از کتک خوردن نمی ترسم . شاید حتی از مرگ. مرگ نمی تونه بدتر از شرایط این روزا باشه.

فقط می دونم از امروز دیگه مردم این کشور روبه روی همدیگه می ایستن. ما با دست خالی. اونا با انبار انبار اسلحه. بابا میگه خونی که می ریزه برکت داره.

هر لحظه احساس خفگی می کنم.هر لحظه احساس تنهایی.

انگار فقط ما ۲-۳ میلیون نفر تو تهرانیم که می جنگیم . انگار همه نشستن نگامون می کنن. انگار فقط ماییم که صبحا با کابووس بیدار می شیم و شبا با گریه می خوابیم. انگار فقط ماییم که با هر زنگ تلفن از جامون می پریم که نکنه خبر مرگ یا دستگیری کسی بهمون برسه.انگار فقط ماییم که زندگی روزمرمون از دست دادیم و هر لحظه مون تو اضطراب و هراس بین اخبار و بیانیه ها و اعلامیه ها می گذره. انگار فقط ماییم که با هر سخنرانی دوباره و دوباره تهدید به مرگ می شیم .

انگار همه نشستند مارو تماشا می کنند.

همه اش می خوام بمیرم...

از تظاهرات که بر می گردیم آرام تریم.انگار که سهم امروزمان را ادا کرده باشیم .

ظهر داغ و زیبایی بود.ظهرهای داغ و زیبایی است. هزاران هزار...صدها هزار...شاید میلیون ها زن و مرد سیاه پوش. آرام و بی صدا. با انگشتانی به نشانه ی پیروزی بالا.

میر حسین امد. سکوتمان را به پایش ریختیم. هزاران هزار یا حسین . میر حسین  .  فریادها زدیم که بداند ما هنوز پای حرفمان و حرفش هستیم.

پای رایمان...

نشسته ام عین گاو بهار اشک می ریزم واسه اونایی که دیشب کشته شدن . بابام می پره بهم که نشستی اشک می ریزی؟ برو حقت بگیر.

پرچم سبز می بندم مچ دستم می زنم بیرون.ونک قیامته. تو ولیعصر یه مشت چماقدار می ریزن می زننمون. پشت بندش بسیجیا پرچم بدست شعار اتحاد می دن و میان . یه وانت و اخوند و لیدر و بلند گوهای بزرگ دارن...

به زحمت خودم می رسونم ونک. میرم سمت بچه های خودمون. همه دارن دست میزنن.

یا حسین.

میر حسین.

میگن تا جام جم ادم رفته .تا تجریش.

از مامور اورژانس می پرسم امروز کسی نمرده که؟ میگه خانوم نپرسید. نمی پرسم. گارد ویژه بین اینوریا و اونوریاست . لباس شخصیا میان بینمون و میرن. اینور که میان شال سبز دارن. می رن اونور درش میارن. اسلحه دارن. بابا به یکیشون گفت یه قطره خون بریزی دودمانتو به باد دادیا...

میر حسین ما داریم خون میدیم.

روزای عجیبیه. شبای عجیب تریه. تهران خواب نداره. نمی ذاریم بخوابه. هزار برابر شبی که تا صبح نشستیم دروغاشون گوش دادیم و اشک ریختیم تهران شکنجه می کنیم.بذار بفهمه ما شب ۲۲ خرداد چی کشیدیم. خواب از تهران می گیریم. می ریزیم تو خیابون. کتک می خوریم . سیلی می زنیم. شعار می دیم. تهدید می شیم. فحش می دیم. تف می کنیم رو صورتشون. فحش می خوریم. شبا فریاد می زنیم.  الله اکبر می گیم. مرگ بر دیکتاتور می گیم.اتوبوسا و بانکا رو  آتیش می زنیم. و حتی شده گاهی تو جوب پناه بگیریم ...

ساکت نمی شیم.

خفه نمی شیم.

دیگه نه.

 میلیونها رای دادیم. تک تکشو پس می گیریم.

سبز ترین لباسامونو می پوشیم و با بچه های کروبی ــسفید و سرخ ــ با بچه های رضایی ــ آبی ـــ حقمون پس می گیریم. دیگه همه پشت همیم.

تا اطلاع ثانوی رییس جمهور ما میر حسین موسوی است.

پ.ن.و سر انجام اینترنت را خدا آزاد کرد !

از اینجا

مردک دروغ هایش را راست راست توی صورتمان تف می کند. میر حسین آرام نشسته . من اینهمه قدرت ندارم . همه ی سیگارها را من دود می کنم و وقتی چیزی نمی ماند لیوان لیوان آب یخ می نوشم . یخ می کنم...

 آخر شبی قرص صورتی رنگ تجویز دخترک را  می خورم و حالا فقط دستانم می لرزد.

گریه ام می گیرد . همه ی حق من از آزادی مدنی چهارچوب وبلاگیست که حروف را جدا جدا می خواند:

م.ن. ا..ز.ا.ح.م.د.ی.ن.ز.ا.د.م.ت.ن.ف.ر.م.

 تف به سیاست که میوه ی کالش امروز اینگونه توی صورت شرافت می خندد....

 در سطح شهر تمرین دموکراسی می کنیم.به هم تیکه های سیاسی می اندازیم . سر چهارراه ها گیس هم پالکی هایشان را می کنیم.انگار که ما همه از یک سمت و سو نباشیم. دشمن را رها کردیم از بین خودی ها دشمن تراشی می کنیم.

چه بدانیم. کسی درس دموکراسی به ما نداد.

دوره ی سازندگی که کودکی می کردیم و دوچرخه بازی. با خاتمی نوجوانی کردیم . موسیقی و کتاب و سینما و تئاترمان به راه . فکر کردیم زندگی همینست و وطن همیشه  مهربان.

لوس شدیم قهر کردیم . چوبش را هم که هرروز هزار بار خوردیم.

به خدا ما ادم شدیم.ما گیس هم جناحی هایمان را نمی کشیم.ما رای می دهیم . ما وطنمان را دوست می داریم....

هزاران هزار بار....

همه ی شکلات ها را خورده ام و حالا که چیز دیگری نشست مجبورم شام بخورم.دلم به خواب نمی رود.

دیشب خواب خوب ندیدم.

دلم وان نو و تجریش و بازار و اینها میخواهد.

توده ای که همه جا همراهیت می کند.

میان صحبتت می پرد تا اسم همه از یادت برود. راه رفتنت را اهسته می کند که خودت را بکشی میان پیاده راه ها و از گوشه ها ارام ارام ارام بگذری. زبانت را سنگین می کند تا قید حرف زدن را بزنی و اینهمه برای گفتن چند جمله کوتاه به لکنت نیفتی نیفتی.از یادت ببرد به حرفهای کسی گوش میدادی.وسط خنده ات بپرد. خسته ات کند تا بنشینی کنار .

هرروز میگم :باز یه روز دیگه . و روز شروع میشه....

شبا بهشته . می خوابم که بیدار نشم. خواب میبینم عاشقم . خواب مینم میرحسن رییس جمهور شده . هرشب خوابای خوب میبینم . خواب زندگی میبینم.

ظهری ولو شدم زیر کولر . فکر کردم اس ام اس بدم به یکی حالشو بپرسم. همه چهارصد و خورده ای شماره ی تو گوشیم نیگا کردم . هیچ کس نبود که بشه حالشو پرسید . دیدم دلم به هیشکی نمیره . یکی از ذکرای دالای لا ما رو گذاشتم تو ضبط فکر کردم باهاش بخوابم خواب ببینم . چشمامو بستم. بین خواب بیداری اس ام اس اومد. گفتم یا مهدیه است یا ستاد میرحسین .

مازیار بود.

فکر کردم خوبه دستکم من تو گوشی یکی هنوز دل انگیزم .

هنوز ماجرای افریقا یادش بود. گفت ببینم چه تئاتری هست بریم . گفتم خب.کلاسشونم شروع نشده . گفتم کلاسا جدا شده . گفت پس دیگه کلا نمیاد. اومدم بگم نه که تو مثلا خیلی با دخترای کلاس گرم میگرفتی . نگفتم . گفت میام اموزشگاه میبینمت. گفتم خب.

دیگه خوابمم نبرد.

فیس بوک بستن . اونجا جنبش سبز راه انداخته بودیم. یادمون رفته بود هر گونه جنبیدنی تو مملکتمون ممنوعه . اونم از نوع سبز !

خدایا عدالتت خفمون کرد بی زحمت.به دوستات تو حکومت بگو دست از سر کچل ما بردارن بی زحمت. بزارن تو آب خودمون خورشت شیم. چیکارمون دارن دستشونو گذاشتی رو گلومون ؟

 بابا آدم نفسش بالا نمیاد آخه....

RSS

this template designed by alpha

powerd by blogfa.com