| تبليغات | X |
|
با دست و پای جدیدم غریبه ام.
حوله رو که بر میدارم یوهو انگار دست یکی دیگه تو آینه رو صورتمه . هنوز به موقعیتم عادت نکردم. مثل بازیگرای آماتور که جلوی دوربین نمیدونن با دستاشون چی کار کنند. گاهی یک لحظه ی کشدار میگذره تا دوزاریم بیفته این پاهایی که تو دمپایی رو فرشی آبی گلدار من اینور اونور خونه میپلکه مال خودمه. بیشتر انگار از دور نشستم نگاهش میکنم. این لاک آلبالویی هم ماجرای غریبی ِ...
با یک گاری احساسات رقیق و فین فینی ناشی از فیلم بسیار عاشقانه و بسیار لطیف و بسیار صورتی و بسیار لووس و بسیار چرند و بسیار تکراری و بسیار هالیوودی if only ، نشستم پشت میز جان که آهنگ بسیار تاثیر گذاری که دیشب کلی باهاش بارانیده بودم ـ به صرف سلینجر و چای سبز و اسنیکرز ـ را به زبان مادری برگردانم تا شریک واژه هم شده باشم مگر.
پس از تلاش بسیار در انبوه دیکشنری های مصور و بی مصور متوجه شدم که ترانه ی مذکور در وصف اسبی به نام جیوردی میباشد و هیچ هم ربطی به عواطف انسانی ـ دستکم عواطف انسانی بی علاقه به نوع جانور ـ نمی باشد و ما سرمان کلاه رفت که دیشب بارانی را با سلینجر و چای سبز و اسنیکرز با آواز سوزناک زنک جون بایز در باب اسب تقسیم کردیم... پ.ن. طفره رفتن بی فایده است . خب. در واقع امروز برای بار دوم در امتحان رانندگی رد شده به استاد مزبور رجعت داده شدم. پ.ن. استاد مزبور با ماشین از روم رد خواهد شد.
ازین صید نمی دونم چی چی در نمی دونم کجا هیچ خوشم نیومد. و تو کتم هم نمیره کسی که میگه خوشش اومده چرند نگفته باشه و دسته کم بتونه ۷ تا دلیل واسه خوش اومدنش بیاره . شاید زبان اصلی خوندنش چیزی از توش در بیاد ولی با ۲۰ صفحه ته نویس عین دست و پا زدن میمونه تا لذت واژه بردن. اصلا حال نمیده واسه هر پاراگراف ۳ بار بری ته کتاب و بر گردی. اصلا.
کسی که بعد از سویینی تاد بشینه مودیلیانی ببینه حقشه بره تو دیوار. یا زیاد تعریفشو میکردند یا زیاد خوب نبود. دلمو صابون زده بودم واسه یه موزیک اورینتال نفس بند آور ـــ بابل مثلا ـــ تبعا نبود. چرا باید می بود؟؟جای مودیلیانی همون روی دیوار به. پ.ن. یه آوه ماریای خوب داشت. جاست.
اومدم خونه دیدم دوتا ناتالی مارشنت دارم نه یکی. فقط یه ترکشو میشد رفت. صداشم خارق العاده نیست. بزنم تو سر مهدیه با این تعریف کردنش.
کلاس زبان خوب بود.
برگشتنی زدم به گاندی که این ته شبی پیاده روی به موازات اون خیابون کرده باشم ـ بس که این سالیان این ولیعصر بی پدر را زوج و فرد گزیدم حفظم اسم تمام موش های جوق آبی - خلاصه فس فس کنان به گزیدن بودیم که ... مهم نیست. چه اهمیتی داره بوتیکای بالا شهر شلوار پاتو ۳۰ تومن گرون تر میدن.گور بابای شلوار بنفش هم کرده.سبز و اکر هم ایضا. به صبا هم همینو گفتما.اون چیزی نگفت. اما میتونم ری اکشنشو تصور کنم که داره واسه نسترن تعریف میکنه..بعد از ۲۰ شبانه روز باهم زغال اخته خوردن تصورش زیادم سخت نیست...
یک کیک خوشمزه خوردم. عصری. قهوه هم خوردم . عصری. اتاقم کافه است هر عصر . پنجره به درخت داره . همیشه. موزیک و صندلی راحت .دائم. اینه که پایه ی کافه نیستم .هیچوقت . هرکیم میگه میگم پاشید بیاید اینجا. همیشه. حالا باید پاشیم بریم اونجا. فردا. تولد بازی دیگه. خوبه دیگه.زندگیه دیگه...
ای دختر جان...
من باید از دست اون سر به خیابون بذارم نه اون از دست من باید سر به خیابون بذاره. ب ابله! بین چه حواسی از کله ام پرونده که فراموش کردم ۵۰ سانت اضافه رو روی چله ی کار جدید محسوب کنم و کلا این بافتو میشه از کف رفته محسوب کرد از همین لحظه . از دیروز از دست خودم تو شوکم. باورم نمیشه همچین سوتی گنده ای داده باشم بعد از اینهمه سال بافتن.
توضیحات: کماکان آویزانیم.
امروز هم در بی خبری...
یعنی چه خبر شد یوهو؟ یعنی خبری شد یوهو؟ دلم مچاله مچوله شد...
دق میکنم اگر به خیل گم شدگان بپیوندد.
جور تازه ای نیست. احوال پرسیدنش. لجبازی های کودکانه اش. کلمه بازیش. مهربانی مزورانه اش. تکرار ساده اش در هر روز. با دو واژه ای به غایت آشنا. سکوت عجیبش.همه و همه .
هی مبهوت تکرار حالاتش میشوم شبیه به عزیزترین مرد روزی روزگاری...
و این گونه است که ته میگیریم در جمعه ی فرهادناک به صرف زهر و عسل.داغ داغ. کنار پنجره ی بی فصل و دیوارهای رو به کارگران به زرد کردن دیوار پشتی . بسته است پرده.
دریچه ها هم . حفره ی کوچکی با صدای تازه ی گوشی نو ـ کهنه ی برادرکـ ـ که گاهی شورت نامه ای برسد ازین و آن سوی شهر به اصرار من یا معرفت رفیقی. به کسالت میگذرد. بلعیدن ایضا. فنجان به فنجان با و بی عصاره ی آویشن نوشیدن. بافتن. گاه. رنگ ها هم حسی نمی انگیزد .اخرایی حتی . این جمعه ای. دیروز و فردا هم شاید.
بود ایا که در میکده ها بگشایند؟؟
من فکر میکنم : همه مثل خودم با شخصیتند .
وپولای لای کاغذ پرت میکنم رو میز. عین آشغال. بابا همچنان میگه مقصر خودتی که طی نکرده بودی. و من فکر میکنم : یه الاغ با شخصیتم که حرفی از اسکناس نمیزنم هیچوقت. بابام میگه الان چیزی نگو . دیگه بی فایده است. و من فکر میکنم : اینهمه مدت کاری کردم که در شانم نبود. و پولی گرفتم که خرج شکلاتمم نمیشه . دالی دعوام میکه که تو ۲۰ روز ۱۰ برابر این در میاوردی . و من فکر میکنم که : آره. دالی میگه مثل یک حرفه ای کار میکنی و مثل یک دانشجو رفتار. و من فکر میکنم : آره. چون من الاغ فکر میکنم همه مثل خودم با شخصیتند.
رسما شوکه شدم! من گفتم اسکناسی نیستم نه اینقدر! اگه به بابا بگم رقمشو که دیگه عمرا نمیذاره برم که!
تو شوکم رسما!
همه اش خوابناک در هپروتم.خواب به خواب می پلکم.ازین رویا به آن تخت.
اثار خستگی بسیار است یا که نشانه ی مرگی زود رس این خوابناکی مدام؟ کمبود تیری ؟آهنی؟ روی و زنگی؟ چشمانم هیچ باز نمی ماند که نمی ماند که....
یعنی دخترک راست گفت؟ یعنی باز جمعمان گرم دور هم بودن و چای ودود سیگار دیگران و زغال اخته و شب کاری و انگور و غذای بد و کوکا لایت بشود یعنی؟ خنده و غیبت و اسمارتیز؟ یعنی عشق و حال دراز مدتی دوباره یعنی؟
کاش بشود... چه خوشمان بشود چه...
اینم از این. رفتیم پی کارمون که انگار نبوده باشیم. آیا خبری از طرف میرسد؟ نمیرسد؟
آیا؟ بخوابیم کمی. بی هراسی...بی لذتی...بی امید و اضطراب فردا...
فردا تموم میشه میریم پی کارمون.
خسته ام . دلتنگ. هم هردو . هم هیچکدام. عادته دیگه.میگذره.انگاری که نبوده. الان میرم با موهای خیس دراز میکشم. و کار جدید پیمان یزدانیان میگوشم. و نمیشتابم. نه به سمت روشن نزدیک. نه مبهم دور.... کی میدونه فرا چی میشه.فرداها....
هنوز وبلاگم را می دوستم. فقط به غایت خسته ی این شب و روزکاریم. و زمان تنم بس آشفته ی گاه ۱۲ ساعت شب و گاه ۱۸ ساعت روز است. برنامه ریز به دلبری و گویا نقاشک بهتر است این روزهای خستگی من...
درباره وبلاگ
پيش از شما
به سان شما با تار عنكبوت بی شمارها نوشتند روی باد كين دولت خجسته ی جاويد زنده باد
منوی اصلی
آرشیو مطالب
آذر 1388
آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385
آرشیو موضوعی
پیوندها
فهرست
که شنیدی برانگیخت سمند غم عشق
تمام روزها یک روزند.تکه تکه میان شبی بی پایان. به پاس اين همه راهي كه آمدم دل بسته ام به آن خرافه که ماه را بنفش می کند در تهی میان دو تنهائی و درختان هر چه پوشيدهاند ميكَنَند من پنجره را با اشتياق باز كردم من از این شیشه باران خورده ماه را می بینم ماه را می بینم وحشت از تنهایی.تنهایی.تنهایی
پیوندهای روزانه
|
