|
بزنم به تخته امروز هیچی سوتی ندادم.
بزنم به تخته همه چیز عالی پیش میره. بزنم به تخته..تق تق تق... کیه؟ من! من کی؟ آره منکی! دقیقا چی؟ آره یه دقیقنچی هم همراهمه دقیق چی همراتونه؟ دقیقنچی . دقیقنچی . چیزیه که همراهمه.... ....
یه دفتر سبز دارم. و کلی ماژیک.
دیوارارم سبز کردن. سو اقای طراح گفتند لباس سبز به بنفش . و من باید بتماسم که بی زحمت لباستان از سبز به بنفش. و همچنین به آن دیگری که عینک تیره تان نشود بی خاطره که خاموش است دستگاه مرد معروف. این است که کارها میشود هی نیمه و نصفه. نقاش کمابیش ملول است و من هم هی بازگشت به سیاهی زنک معتاد خوش صدا را میگوشم و لذتم میشود . سه شنبه شب است. فردا کلید میزنیم.
من با این قالب یخ چیکار دارم؟
به جز جذابیت وافر و شیوه ی جذابش در صحبت کردن و انبوه مشترکات گفتمانی چه چیز دیگه ای هست که مثل ریسمان منو بسته؟ اساسا ایا چیز دیگه ای هم لازمه؟ یعنی از پس این چشم انداز وحشتناک بر میام؟ بر میاد؟ بر میایم؟ اساسا میخواد بر بیاد؟ تا کی صبر خواهم کرد؟؟
پ.ن. یه حسی بهم میگه نقاشی رو که از سر بگیره درست میشه....همه چیز.... پ.ن ۲. استاد جان آرتیست! از همه ی دنیا دوست ترت دارم!
نمی دونم خوبم یا نه.
نمی دونم.
مثل خواب زیاد و انتقام از شب نه چندان خوش خوابی با بافشی طاقت فرسا .
موزیک خوب. شکلات بد.
چیزهایی هم هست.... مثلا حس خوشایند گرفتاری زیاد به گاه تلفن پسرک زیبای وزیر تورنیان که قرار تماس را یاد می آورد. یا اضطراب انبوه مشقان نانوشته ی کلاس فردا. یا افسوس ترم از دست رفته ی این ماه. یا کسالت تاریخی روزهای دراز و بی خاصیت فصل داغ. یا توهم ناتنهایی درین حضور بی رنگ و بو.
این نشون میده من کاملا آرتیستم.
همینکه ر.ن (مترجم) و ل.ث(آرتیست) ساعت طلایی با بند چرم قوه ای دارند مبین هزار نکته ی باریکتر ز موی میباشد.
به خیال خودم پرده ها رو بستم که تا ابد خوابم ببره. بیدار که شدم مرده بودم. گوشیمو نگاه کردم .با همه ی تکافویی که کرده بودم تازه ۹.۵ بود. هنوز خیلی به ته ابد مونده بود.دوشنبه است و با احتساب امروز مدت زمان مدیدی که دیگه تا ۱۱ خوابم نمیبره. بوی فصلی نمیومد. از وقتی وانتا به جای کلاغ در پاییز و گنجشک در تابستان آهن پیاده میکنند،ناگریز با پنجره ی خاموش میخوابم. اما از گوشه اش نور شدیدی می کوبید که انگار برف روی همه ش نشسته باشه. مبرهن که نباریده بود. حتی منم اینو می فهمیدم.
اینقدر حالم خوبه که نمی دونم سرمو به کدوم دیفال بکوبم!
مهسا.... مهسا... مهسا...
نه من! نه دنیا!
فهیمه غنی نژاد
نه می دم. نه میگیرم. یه جریان کمرنگی حضور داره. اما نه از سمت من.
شاید باز جاری شه. فوران کنه. شاید نه. هیشکی نمی دونه چی پیش میاد. منم.
درباره وبلاگ
پيش از شما
به سان شما با تار عنكبوت بی شمارها نوشتند روی باد كين دولت خجسته ی جاويد زنده باد
منوی اصلی
آرشیو مطالب
آذر 1388
آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385
آرشیو موضوعی
پیوندها
فهرست
که شنیدی برانگیخت سمند غم عشق
تمام روزها یک روزند.تکه تکه میان شبی بی پایان. به پاس اين همه راهي كه آمدم دل بسته ام به آن خرافه که ماه را بنفش می کند در تهی میان دو تنهائی و درختان هر چه پوشيدهاند ميكَنَند من پنجره را با اشتياق باز كردم من از این شیشه باران خورده ماه را می بینم ماه را می بینم وحشت از تنهایی.تنهایی.تنهایی
پیوندهای روزانه
|
