| تبليغات | X |
|
داشتم فکر میکردم مثلا اینهمه آدم آرتیست و موزسین و تئاتری و منتقد و طراح و سینمایی و مهندس و پزشک و کوفت زهرمار که ما عاشقشون بودیم چه کاکتوسی به سر ما زدن که این آدمای قزمیت از پسش بر نمیان؟؟
گند زدن به سراپای آدم که دیگه قزمیت و غیر قزمیت نداره. شکر ایزد همه پتانسیلشو دارن... حال هی بشین فرهیخته شو. ته تهش که تا ف...نباشی که.... اسغفرلله! ببین چه جوری دهن آدمو باز میکننا...
لعنتی !
چرا هرچی آدم قزمیت تو این شهر عاشق من میشه!!! ۱. من قزمیتم. ۲. آدمای قزمیت فکر میکنن منم قزمیتم. ۳.آدمای قزمیت عاشق آدمای غیر قزمیت هم میشن. ۴. من دچار توهمم که اونا قزمیتن. ۵.من دچار توهمم که خودم قزمیت نیستم. ۶.آدمای غیر قزمیت شعور ندارن منو از بین اینهمه آدم قزمیت تشخیص بدهند. ۷.من شعور ندارم که آدمای غیر قزمیتو جذب کنم.
نتیجه ی همش یکی بیشتر نیست : کماکان هرچی آدم قزمیت تو این شهر عاشق من میشه!!!
پ.ن. گیسای خودمو میکنم....
جمعه ها لعنتیند. خیلی. من هم در ازا دمار از روزگار تلفن دراوردم. تا خرخره نشستم پای نت. حال خودمو میگیرم یا دیگرون. نمیدونم. نتیجه اش یکی البته. وقت منه که پوچ میشه.
همه رفتند. من اتاق میجوم. دیوار میجوم. الیاف میجوم. یونگ میجوم. پی سی میجوم. تهوع میجوم. و هیچ نمیشود. هیچ میشود در حقیقت.
راستی چرا من اینهمه تنهایم؟؟ چرا از صبح یکبار هم زنگی در نیامد؟ کسی دلتنگ نشد؟ کسی کاری نداشت ؟ حال و احوالی نپرسید؟ چیزی نگفت؟ نپرسید؟ نخواست؟ چرا س مدت هاست منزل دوست دختر جانش میزید؟ چرا م ده شب تازه به عیاشی رفت؟ چرا ف حال مرا نمیپرسد حتی و من ساعات مدیدی در ارزوی صدایی در خودم میگندم؟ راستی چرا من اینهمه تنهایم؟؟ دوباره خوانی که میکنم انگار که مشکلی هم نبود. خوب و خوش بازگشتم. خاطرات تو را و خودم را گذاشتم در کشو میز تحریر و زندگی روزانه جریان گرفت. تو هم گاه بودی و گاه نه و بود و نبودت هم چندان تاثیرگذار نبود. تا... تا آن شب و دل نگرانی بی دلیل من وبی پروایی در گفتن همه ی چیزهایی که گفتنی نبود . به بدترین وجه ممکن. فکر که میکنم روان و روح من از آن شکاف بدفهمی نشت کرد .هنوز هم نتوانسته ام حتی به نیمه ای از نیمه ی خود بازگردم . پرسونایی هم که همه هم با شدت و حدت از من میدیدند بسیار بسیار بسیار آسیب پدیر شد. راهی هم نمیبینم جز صبر. راهی که وقتی نخواهی راه بهتری بیابی بهترین و ایضا بدترین راه است. شیره ات را میکشد تا قطره ای زهراب را حل کند در عنصر غم انگیزی زمان. یکسال پست رفت عاطفی...
مایوسم میکند.
چه روز خوبی . چه خوبه روزی. روز چه خوبی....
هرچی.همه چی.کافه شاپ (کافه نه ها ! کافه شاپ ) خووب . دخترک خاله جان زیبای خوش تیپ که رفیق روزت بشود میز خالی هم نگهتان میدارد آقای کافی شاپی. آدمان و انبوه کیک شکلاتی و بستنی و خامه ی فراوان همه در یک بشقاب برای خود خود خودت! از روز روزش و باران و ابر و پنجره ی دراز اتاق و ناظری عزیز نمینوسم که اشکم زبانه میکشد از فرط خوشی.خوشی.خوشی.خوشی.خوشی.
ته شب هم بخزی زیر پتو و یونگ بخوانی تا ته دنیا. از خوشی نمیرم مبادا !
کاش وقت درین ساعت خوشبخت بخوابد... حسن صلح جو
صد بار میرم تا ونک ُ برمیگردم. بعضی روزا اینجورین. گرمند و هی یه چیزی توشون تکرار میشه. گاهی یه جمله.گاهی یه صدا. گاهی یه مسیر.
شروع گرما و سردرد همزمان. به موازات هم پیش میرن. پ.ن.۰.کافه ها گم نمیشن. گیج بازی منه که ۳ تا کافه دیوار به دیوار همو پیدا نمیکنیم. پ.ن.۱. تازشم ُکی گفته روزا رو باید نوشت تا گم نشن؟ بعضی روزا باید گم شن.با صاحاباشون. پ.ن.۲.امروز سه شنبه است. کاش یه سه شنبه قزوین باشیم با مت و پت و رادیو. پ.ن.۳.کاش ُ کاشتیم خرزهره هم درنیومد. پ.ن.۴.لعنی . لعنتی.لعنتی.لعنتی.لعنتی.لعنتی.لعنتی.من به همه ی عوضیایی که عاشقن حسادت میکنم...تا خرخره...
قطار می گذرد از کنار خانه ی ما و گیسوانش را به پشت می ریزد همیشه بوی سفر می آید
درون واگن باری همیشه چیزی هست درون واگن باری ، هزار گونی غربت هزار کیسه تنهایی و جعبه هایی از خاطرات گرد گرفته
جدار واگن چوبی اگر شکوفه دهد از شمال می آید اگر شراره دهد از جنوب می آید اگر سپیده دهد... اگر ستاره...
مرا محاصره کن ای مه شکفته ی جنگل مرا محاصره کن ای نسیم تمشک مرا محاصره کن ای چراغ آبی دریا مرا محاصره کن مثل یک جزیره ی غمگین
عمران صلاحی برمه طوفان اومده.مردم زخمی و گرسنه و آسیب دیده اند. سازمان ملل تلاش میکنه. مردم گرسنه اند .صلیب سرخ تلاش میکنه. مردم گرسنه اند. سازمان خواروبار جهانی تلاش میکنه. مردم گرسنه اند. کشورای همسایه و بانک های جهان تلاش میکنند چون مردم گرسنه اند. اما هیچکس زورش به دولت نمیرسه. دولت کماکان مرزا رو بسته نگه داشته. مردم گرسنه اند. دولت هم گرسنه است. گرسنه ی قدرت. زل زدم به صفحه ی تلوزیون. 1984 اورول پس ذهنم دور میزنه.
از دالونای بازار که میزنم بیرون بارونه. همه خیسن. من نه. صدای زنگ تو.هزارتا چیز تعریف میکنم. میخندونمت. میخندم .بعد ،تو میری که گرفتار باشی. منم میرم همونجا که بودم. عمق چاله ی شیدایی. از مترو که میزنم بیرون بارونه. من از همه خیس ترم. پیک کارامو میبنده پشت موتور. میگه : محله تون قشنگه. تو برفم قشنگ بود. چی بگم؟ میگم : مواظب کارام باشید.
میدونی چیه؟ بارون آدمو خیس نمیکنه. اونی که رطوبتش خشک نمیشه روبالشتی شوره.
روزها مي گذرند و تو نمي گذري شیدا محمدی
تنهایی ها عمیقند.
خیلی هم عمیقند. هرچی هم هرچی دستت میاد ببلعی بی فایدست. کماکان اونا عمیقند. پ.ن.جمعه ها حتی از ۵شنبه ها هم وحشتناک ترند. نازنین نظام شهیدی
دیشب سه شنبه بود. بعد از نیمه شب بساط فال حافظ داشت رادیو.
فکر کردم : بیدار بمونم؟ دیدم هیچ نیتی ندارم که صد بار فال نگرفته باشم براش. خوابیدم. "پیشگویی" آمدنت را ، نه در روشناي آينه ، نشاني است ، نه در خطوطِ مبهمِ پسمانده ي قهوه در فنجان. و هيچ نماز و نذر و دعايي ، آمدنت را مُستجاب نمي كُنند و هيچ رَمل و اُسطرلابي را نيز ياراي پيشگويي ات نيست . ...
شده ام عین این انسان های تهوع آور.کسل و بی حوصله. دچار گردن درد مزمن.قلب درد مزمن. عاطفه درد مزمن . زخم بستر. دچار از خود و پنجره و کاج پشتش و آنیموس و غورباقه بیگانگی.
شکلات میخواهم.فراوان. آدامس دارچینی ایضا. هی فال ورق میگیرم با انگشتان لرزان. انگار که به راستی سرانجامم میان اینهمه سرباز خاج و پیک و خشت باشد.(ارجحیت با خشت است و ۷ دل لطفا) کافه نشستن را هیچ خوش ندارم.اما مینشینم. زیاد.گاهی هرروز. گاهی یکی به میان.بد تفریحیست. انباشتن از مقدار متنابهی اشیا نامفید.و بلع دود این و ان میز.چاره ای نیست این بیکاری طولانی را جز عیاشی. عیاشی نیست جز خوردن.چیزی برای خوردن پیدا نمیشود جز ساندیچ چرندیجات و پنیر بز! به اتفاق احتیاج مبرم دارم. معجزه ای . نه که سرد شدن آتشی.نه.مبرم تر نیازم به شعله ور شدن آتشیست....
بيا
خواب دیدم. خواب دیدم با لارا میرم. کنار یک جاده. لارا سیگار میکشه.پسرش همرامون نیست. کنار یه جاده می ایسته. راهی نشونم میده و چیزی میگه که به شیراز ربط داره.
یادم نیست چی... دوباره سوار میشیم. و اون مدام سیگار میکشه. خواب دبدم .خواب دبدم پیروز اومده ایران. و من می خواهم باهاش برم. خواب دبدم کنارم خوابیده و من میترسم.نگرانم. اما هیچکس نمیبینتش انگار. خواب دبدم ... یادم نیست. خیلی خوابا دیدم. از سه - چهار صبح بیدارم. به خوابام فکر میکنم. مدتی که زود فراموششون میکنم. مدتی که نمیفهممشون. لارا سیگار نمیکشه. رانندگی نمیکنه. بی پسر کوچولوش جایی نمیره. من با پیروز نمیرم فرنگ. اون تو خونمون کنار من نمیخوابه. مدتی که زیاد خواب میبینم. دوباره شروع کردم یونگ خوندن . با آرامش. لغت به لغت. باید بفهمم این همه رویا چی میخوان به من بگن...
از جمیع حرف های امروز واژه ای بد به مغزم میکوبد : بلاهت !
واژه ای که ناگهان وضوح تصویر مرا در آیینه ی منطق منعکس میکند : بلاهت. تکان شدیدی میخورم. ناراحت نه. که زمین میخورم انگار. از شدت وضوح شوکه میشوم. انگار که لحظه ای از بیرون به خود نگاه کرده باشم. بلاهت. ساکت به گالری میروم. ساکت مینشینم. ساکت چای میخورم. ساکت میخندم. ساکت حرف میزنم. وساکت ساعت ها میروم. از پیاده راه های پر درخت. از گالری شلوغ. از کتابفروشی خالی. ازخیابان تا خانه. کسی از دیدن تصویر خودش اینهمه مبهوت میشود؟؟؟
چه حکایت چرندی.مصیبت نامه شده دفترچه جان سوماپا. بس که بهار چرند ماهی است. بس که روزها لوس اند و دراز و بی خاصیت . بس که شب ها به خوابزگی میگذرد. اینسومنیا به معنی حقیقی واژه. فرار از شنیه ها و شنبیدن ها.برای رسیدن به مرز جمعه . روز شوم هفته - برای اطلاعات بیشتر به فرهاد رجوع شود ـ که روی دیواره ی هفته ی بی خاصیت نشسته فنجان به فنجان چای بنوشی. سبز و سرخ و سیاه. با هر چاشنی که بو دهد و طعم بگیرد. کماکان به ضرب دگنک وادار میکنم که بنویسم روز مره گی را. نگرانم چه چیز فراموش نشود احیانا؟؟ انبوه سی دی ها را آشفته میکنم. کمی با گرام قدیمی ور میروم. جز و کانتری و بلوز. شوپن حتی. برامس گاهی. ناظری و علیزاده...بی فایده. هیچ. میلم تا به انتها رساندن هیچ نمیکشد. برای بار هزارم عقاید یک دلقک را میخوانم. مشکل من هم همانست : اعتقاد به حماقت تک همسری!! حتی الاغ ها هم فیلسوفانه* دچار هرج و مرج جنسی اند. فقط من ابلهانه راه سه سال رفته را پرسه میزنم.بی سرانجام.... من و دلقک آخرین تک همسران دنیا باشیم گویی.
* ترجیح میدم این واژه رو با روشنفکرانه عوض کنم.چون فیلسوفای زیادی میشناسم که یک همسر داشتن.اما روشنفکری نمیشناسم که در آن واحد با کمتر از ۲ نفر بخوابه.
گاهی خنده بیخ گلویم را میگیرد. هیچکس آخر نفهمید ناخوشی من چیست. همه گول خوردند.
هدایت. امروز در آینه دیدم که بسیار شبیه خودم شده ام. سایه ای از من که سرسختانه سرخ میپوشد و بی حواس به عابران ، که ساق پای جورابالود را حتی با ولع سیاحت میکنند ، به بانوی سالخورده ی مهربان و بسیار شخیص فکر میکند که وسط خیابان او را نامزد پسرکش در فرنگ کرد. همزمان پیامک معشوق دیرپا از ورای جاده ها و راه ها.. همزمانی یونگ را مثل کنم؟نه.نمیکنم... در دلم جویده آرزو میکنم : به جای این همه سایه ی آدم ها کاش دستی به حقیقت سیلی میزد حتی.نوازشی. صدایی.سکوتی.فحش و دعوایی. حضور حقیقی تصویری. بگذریم. سایه ی من کلاس تازه ی زبان را بسیار دوست میدارد. ترم های متمادی کشیک پسرک استاد را داده بود و امروز ناگهان از در درآمد. و کلی هم مشق شب داد. یکشنبه زیباتر لباس خواهم پوشید...
بخار که میکنیم---همه امکانها را---یکی یکی از ممکن میگیریم زیبا کرباسی
حالا عصر است و از بتونه کردن روز می آیم...
دور هم نشینی دخترانه. برای انکه ساعاتی فراموش هرچیز شوی.همه چیز شوی. نوشتن و نانوشتن هردو سخت است. چرا؟؟ دانه دانه رسیدیم. تنگ و لخت. نیمه لخت. با پاشنه ی دراز و بی پاشنه ی دراز. نشستیم گرداگرد. تولد مهدیه بود. چند روز دورتر. برخی رفیق و گاه غریب. حرف زدیم . خندیدیم. بلند بلند. راه دور و گرم بود و من انبار کتب امانتی در دست. داستان سندباد را نیمه نصفه گفتم. مضطرب شد .خندید و خندیدم. من که نمیرقصم. همه میدانند. دخترک بسیار ناز است. فیر فیریست. خوشمست. و ظهر دیر ـ دخترک طبق همیشه بسی دیر شد ـ انبوه جانوران لزج و قارچ و سس زیر دندان لذت. کمی گوشوار. اندکی لباس. جرعه ای کیک . کلیک و کلیک و کلیک.پایان.
شب است. خسته و خوابزده ام. فروید دست به دست میکنم. در حسرت یونگ.چایکفسکی میشوم. باله فندق شکن.(چرا فندق راستی و گردو نه؟؟) در انتظار استاد شجره و شبی و رادیویی و لذتی و حافظی و شمع و شکری. خواب و خواب و خسته ام.... بیا. یا من بیام ! میاما.....به خدا ! خرم دیگه!!
بهار مرموز و ساکت است. نقشه میکشد. هیچ نمیدانی چه قصه ی جدیدی دارد. هی نقشه های جور به جور.
بهار فصل عجیبیست. اردی بهشت بهتر است. من هم بهترم. هوا گرم تر است. ضبطم هم زیباتر است. روزهای بهتریست.....
نبودم. کمی . رفتم بی فشار سینه بند تنگ پیراهن گشاد گلدار پوشیدم و دمخور شبی و تنهایی و ورق و پریسا شدم.
خسته بودم. نیستم . خوشیدم. ور زدم . ور شنیدم . عیاشی کردم . معصومانه . به صرف : سیب و پسته و کنسرو. غلت زدم. در تخت بزرگترها . خیس عرق از هیاهوی کودکستان کناری بیدار شدم. لبخند زدم . لبخند شنیدم . : دلت میخواست به جای من کی کنارت بیدار میشد؟ : هیشکی. تو. باور کردم . غلت زدم. با موی پریشان دور زدم. ورق ریختم . معنا کردم. خسته شدم. خوابیدم. بیدار شدم. چای شیرین شیرین نوشیدم. شکر شدم. شیرین شدم. خندیدم. بازگشتم.
درباره وبلاگ
پيش از شما
به سان شما با تار عنكبوت بی شمارها نوشتند روی باد كين دولت خجسته ی جاويد زنده باد
منوی اصلی
آرشیو مطالب
آذر 1388
آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385
آرشیو موضوعی
پیوندها
فهرست
که شنیدی برانگیخت سمند غم عشق
تمام روزها یک روزند.تکه تکه میان شبی بی پایان. به پاس اين همه راهي كه آمدم دل بسته ام به آن خرافه که ماه را بنفش می کند در تهی میان دو تنهائی و درختان هر چه پوشيدهاند ميكَنَند من پنجره را با اشتياق باز كردم من از این شیشه باران خورده ماه را می بینم ماه را می بینم وحشت از تنهایی.تنهایی.تنهایی
پیوندهای روزانه
|
