صبح ناشتا رفته ام ماساژ و بعد هم آزمایش خون هنوز که هنوزست خوابم می آید.

ماساژش یک نکته داشت ، مطب دکترش هم یکی :

در آخرین مرحله ی ماساژ یک لوح گلی گذاشت پشتم هم اندازه ی لوح حمورابی اما داغ  ( مثال لوح حمورابی تازه از تنور درامده مثلا ) اینقدر خوب بود که حاضر بودم تمام روز و حتی شب آنجا باشم با لوحی بر دوش. یا حتی لوح را کول کنم برم از کوه بالا بیفتد برگردم پایین دوباره برش دارم و بدین منوال تا دوشنبه . به شرط اینکه هنوز داغ باشد البته...

توی مطب دکتر (که دکتر مهربانیست اما دکتر همیشگیمان نیست  که دکتر همیشگیمان پیرمرد مهربانیست که حکم پدربزرگمان را دارد از فرط علاقه ما به او و دانا و دانشمند و مهربان است و ازین قوری های ته دار دارد که من هم قصد دارم بگیرم برای خودم همین روزها...)  منشی جدیدش را دیدم یک دختر ایرانی شیرین گرد خندان انگار گل آفتابگردان مثلا اینقدر دوستش داشتم که می خواستم بغلش کنم بگم بیا با من دوست شو تورو خدا...